ميلاد عالم آل محمد، هشتمين حجت سرمد،نگين درخشان وطن، السلطان ابا الحسن، حضرت رضا(ع)مبارک باد.

سؤال هميشه
گلدسته ات
كهكشانى است
كه سياهى شهر را تكذيب مى كند
پيرامون تو همه چيز بوى ملكوت مى دهد:
كاشى هاى ايوانت
و اين سؤال هميشه
كه چگونه مى توان آسمانها را
در مربعى كوچك خلاصه كرد.
و پنجره فولاد
التماسهاى گره خورده
و بغضهايى كه پيش پاى تو باز مى شوند...

يک تکه از بهشت در آغوش مشهد است

حتي اگر به آخر خط هم رسيده اي

آنجا براي عشق شروعي مجدد است

****

چشمه‌های خروشان تو را می‌شناسند		موج‌های پريشان تو را می‌شناسند
پرسش تشنگی را تو آبی، جوابی		ريگ‌های بيابان تو را می‌شناسند
نام تو رخصت رويش است و طراوت		زين سبب برگ و باران تو را می‌شناسند
هم تو گل‌های اين باغ را می‌شناسی		هم تمام شهيدان تو را می‌شناسند
از نشابور بر موجی از «لا» گذشتی		ای که امواج طوفان تو را می‌شناسند
بوی توحيد مشروط بر بودن توست		ای که آيات قرآن تو را می‌شناسند
گرچه روی از همه خلق پوشيده داری		آی پيدای پنهان تو را می‌شناسند
اينک ای خوب، فصل غريبی سر آمد		چون تمام غريبان تو را می‌شناسند
کاش من هم عبور تو را ديده بودم		کوچه‌های خراسان تو را می‌شناسند

خدای خوب من ، به خاطر تمام خوبیهات ممنونم

گلبرگ:

زندگی خالی نیست

مهربانی هست،سیب هست،ایمان هست.

آری

تا شقایق هست زندگی باید کرد.

***

زندگی یعنی:یک سار پرید

از چه دلتنگ شدی؟

دلخوشی ها کم نیست: مثلا این خورشید

کودک پس فردا

کفتر آن هفته.

***

من گره خواهم زد ،چشمان را با خورشید،دل ها را با عشق،

سایه ها را با آب،شاخه ها را باد.

و به هم خواهم پیوست خواب کودک را با زمزمه ی زنجره ها ،

بادبادک ها،به هوا خواهم برد.

گلدان ها آب خواهم داد

***

می روم بالا تا اوج،من پر از بال و پرم

راه می بینم در ظلمت،من پر از فانوسم

من پر از نورم و شن

و پر از دار و درخت

پرم از راه،از پل،از رود،از موج

پرم از سایه ی برگی در آب

چه درونم تنهاست.

***

آشتی خواهم داد

آشنا خواهم کرد

راه خواهم رفت

نور خواهم خورد

دوست خواهم داشت

***

یاد من باشد کاری نکنم که به قانون زمین بر بخورد

یاد من باشد تنها هستم

ماه بالای سر تنهاییست

پ.ن: آنانکه رنگه پریده ی پاییز را دوست ندارند،نمی فهمند که پاییز همان بهار است که عاشق شده است! پادشاه فصل ها مبارک

قاصدک:

وسیع باش و تنها و سر به زیر و سخت